جمعه سیاه: یک مشت دزد و دیکتاتور در تهران!

جدای از بان کی مون که حضورش و صحبت هایش در تهران امروز خاطر دربار ولایت را آزرده است دیگر سران حاضر در تهران امروز یعنی تهران در جمعه دهم شهریور ماه 1391 اگر در قصاوت و بی رحمی، در جهل و بی فرهنگی و درفساد و بوالهوسی بیشتر از نظام ایران نباشند، کمتر هم نیستند. از آصف علی زرداری دزد بزرگ پاکستان تا دیکتاتورک های آفریقایی که جز برای خوشگذرانی و هواخوری به تهران نیامده اند. هیئت هایی که هنگام تخلیه از هوا پیما گویی به مهمانی حاتم طایی آمده باشند.  از ملخ و دم هواپیما آویزان شده بودند تا جا برای همه باشد تا بر سفره نانی که از دهان مظلوم ترین ملت حاضر بر کره ارض – ملت ایران – درامده بنشینند و دمی از تماشای کودکان گرسنه و مادران مبتلا به ایدز در کشورهایشان بیاسایند.    کشورهایی که آنچنان وزنه کوچکی در ترازوی سیاست بین الملل هستند که وزارت خارجه امریکا به فرستادن اس ام اس جهت امتناع آنها از حضور در اجلاس اکتفا کرده است.از نوکر و غلام حلقه بگوش ملایان تهران و امیردزدان بغداد که در سیرت و صورت سگی در کالبد انسان است تا آنسو که مفتخور های عرب نشسته اند و نماینده آدمکشان سوری بشار اسد که همچون کودک لوس و ننری که در دامن ناپاک مادر خطاکار خود با انتقاداتی به زبان خود روبرو شده، غرولند کنان جلسه را ترک میکند. امروز جمعه سیاه دیگری رقم خورد. جمعه ای که در آن تهران میزبان دزدان و آدمکشانی به کیش و زبان و نژاد های مختلف بود. جمعه ای که سیاهی اش به روی سید علی و نوچه ها و ملیجک هایش در این سو آنسوی منطقه ماند و جز اندکی از آن روسفید بیرون نیامدند.