شاید هرگز از خود نپرسیده باشید که چرا ما قوم عرب را تازی
میگوییم و در عین حال تاختین و تازیدن جز به معنای حمله ور شدن نیست؟ چه کسی
میداند که آیا اول بر عرب ها نام تازی نهادیم و بعد به سبب تاخت و تاز اینان بر
وطنمان فعل تاختن را صرف کردیم. یا اول فعل تاختن را به زبان آوردیم و بعد چون این
قوم را سراسر حمله و وحشیگیری یافتیم به ایشان لقب تازی دادیم؟
فرق چندانی نمیکند. همین امروز نیز سرتاسر خاورمیانه گرفتار
حملات تازیان است. در ایران. در ترکیه. در سوریه و عراق و افغانستان. همه اقوام
صلح جو و متمدنی که روزگاری در خاورمیانه میزیسته اندهمین امروز نیز درمعرض تاخت و
تاز تازیان هستند.
و اما میمون...
چگونه است که ما در این گوشه تاریخ به جانوری که پیشینیان ما بوز
یا بوزینه میخواندند نام میمون نهاده ایم؟
در کدام متن کهن از زبان فارسی میمون به معنای بوزینه است؟
ریشه این لغت را بجای فارسی باید در عربی جست. آنجا که میمونه
به معنای فرخنده نامی است برای دختران در زبان عربی. بواقع اینان آدمهایی بودند به
غایت نافرخنده که ما به استهزا نامشان را بر بوزینه نهادیم بلکه کمی دلمان آرام
گیرد.
و همچنین است عنتر...
که در زبان تازی به معنای مردی است جنگجو و شجاع. گویا مردان
جنگجوی ایشان نیز چنان در کراهت سرامد بودند که نام ایشان را نیز بجای بوزینگان
بکار بردیم.
زبان فارسی سرشار است از آثار مبارزه مدنی ما ایرانیان برای
آزادی از یوغ تازی.
و اینها تنها چند نمونه است که یاداوری میشود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر